Net zoals ik er al sinds mijn veertiende voor kies om geen spijkerbroeken te dragen. Niet omdat ik rebels ben, maar omdat het niet bij me past.
Ik ben iemand die geen geen genoegen neemt met “het is wel goed zo”. Niet in mijn werk. Niet in mijn huis. Niet in het leven. Ik wil het maximale eruit halen. Dingen doen waar ik blij van word. Keuzes maken die precies bij mij passen. Mijn bedrijf heet niet voor niets Studio Past Precies.
Geluk ontstaat niet omdat alles toevallig goed uitpakt. Het ontstaat wanneer je durft te kiezen voor wat echt bij je past. Wanneer je niet langer genoegen neemt met “het is wel goed zo”, maar kiest voor wat klopt. En precies dat zie je terug in een huis dat één geheel vormt.
Ik word gelukkig van mensen bij wie ik mezelf kan zijn. Waar je hard kunt lachen en ideeën kunt delen zonder filter.
Mensen die ergens naartoe willen. Die enthousiast worden van nieuwe plannen en daar ook echt iets mee willen doen. Ik hou van gesprekken waarin het klikt. Waar energie ontstaat en samen voelt: ja, dit is het.
Mijn hoofd zit altijd vol ideeën. Reisroutes uitstippelen. Een wc-verbouwing plannen terwijl ik hoogzwanger ben. Ik kan niet zo goed stilzitten, maar ook ik heb rust nodig (echt waar).
Voor mij ontstaat die rust wanneer alles op z’n plek valt. Wanneer je niet meer denkt: “hier moet ik nog iets mee.” Want als alles samenvalt, gebeurt er iets. Dan wordt het rustig in mijn hoofd. Niet omdat er geen ideeën meer zijn, maar omdat er niets meer openstaat.
En juist daar ontstaat weer ruimte. Ruimte om mijn energie te steken in wat ik het liefste doe. Creëren. Plannen. Bouwen aan iets dat precies past.
Als ik eenmaal voor me zie hoe iets kan worden, laat ik het niet meer los. Dan wil ik het voor elkaar krijgen. Niet half. Niet “prima”. Maar precies zoals ik het voor me zie.
Misschien komt dat van vroeger. Ik groeide op met een vader die meubels zelf maakte. Geen standaardoplossingen, maar dingen die aansloten op de ruimte die er was. Ik mocht mijn eigen bed ontwerpen. Mijn eigen kast. Ik leerde al vroeg dat je niet genoegen hoeft te nemen met ‘net niet’.
Die houding zit nog steeds in mij. Ik zie vaak al voor me hoe een ruimte rustiger kan worden. Maar alleen een idee is niet genoeg. Je hebt een plan nodig. En de bereidheid om door te zetten tot het er staat. Daarom denk ik niet in doorsnee oplossingen. Niet omdat standaard verkeerd is, maar omdat het zelden echt klopt.
Ik word gelukkig van vooruitgang. Van tempo maken. Van knopen doorhakken, we ergens naartoe werken en het resultaat zichtbaar wordt. Stilzitten is niet mijn sterkste kant (had ik dat al gezegd?). In een persoonlijkheidstest stond ooit dat ik in één dag meer voor elkaar krijg dan de meeste mensen in een maand.
Maar misschien word ik nog wel gelukkiger van het moment na het harde werken. Na een lange hike, een klusdag of alle keuzes gemaakt zijn. Dan zit ik met een biertje in mijn hand en hoef ik even niets meer. Gewoon kijken naar we bereikt hebben. Voelen dat het af is en dat je denkt: dit klopt.
Voor mij zit geluk in die afwisseling: vol energie ergens naartoe werken en daarna intens genieten van het resultaat. Het liefst zonder eindeloze stress onderweg, omdat je al weet waarvoor je het doet.
Ik was aan het fietsen. Meestal luister ik dan naar een Harry Potter-luisterboek. Zo’n moment waarop mijn hoofd leeg raakt en de beste ideeën ineens opduiken.
Maar deze keer stond er muziek op. En ineens kwam daar die zin voorbij: “Niemand krijgt spijt van geluk.” Die woorden bleven hangen. Ik moest zelfs even stoppen om ze op te schrijven. Want dit is precies waar ik voor sta. En dat geluk ga je niet bereiken door te wachten tot je eindelijk tijd hebt. Of door één nieuw kussentje op de bank of één muur een kleurtje geven.
Als wij samen aan de slag gaan, maak je keuzes waar je niet meer aan twijfelt. Je weet wat precies past. In kleur, indeling en gevoel. Je voorkomt miskopen, chaos en halve plannen. Je krijgt overzicht, een plan dat klopt. Zodat je thuiskomt in een huis dat rust geeft. Waar je trots op bent. En dagelijks geluk voelt. Waar je elke dag denkt: ja, dit dus.
